درد از خودی؛ چرا زخم از آشنا تلخترین است؟:
درد ناشی از خیانت نزدیکان در مغز دقیقاً همان بخشی را فعال میکند که هنگام شکستن استخوان فعال میشود (قشر سینگولیت پیشین). اما جنبهٔ مخربتر آن فروپاشی «سیستم پیشبینی» است: مغز ما برای نزدیکان مدل امنیت میسازد و وقتی این مدل فرو میریزد، هورمون استرس کورتیزول تا ۳ برابر بیشتر از آسیب یک غریبه ترشح میشود. جالب اینجاست که کوسهها هیچوقت به همنوعان خود از روی خیانت حمله نمیکنند، فقط ما انسانها این توانایی را داریم. آیا درد از خودی عمیقتر است یا فقط چون انتظارش را نداریم تحملناپذیر میشود؟
راهکار:
وقتی از خودیها زخم میخوریم، دردش عمیقتر است چون نقشهٔ آسیبپذیریمان را فقط به آنها دادهایم. غریبه تیرش کور است، خودی نشانه گرفته. شاید «خودی» را بیش از حد ستایش کردهایم؛ بازتعریف مرزهای اعتماد، از این تلخی عمق میگیرد.