زخم از خودی؛ دردی که از نزدیکان میخوریم:
در روانشناسی اجتماعی به این «خیانت درونگروهی» میگویند؛ چون مغز از نزدیکان انتظار امنیت دارد، ضربه عاطفی ناشی از آن میتواند بسیار شدیدتر از آسیب غریبهها پردازش شود. پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد دردِ طرد شدن از خودی، همان نواحی مغزی فعال میکند که در درد جسمی فعال میشود؛ یعنی قلباً و عصباً واقعاً میشکند.
راهکار:
این جمله تصویری از یک پارادوکس قدیمی است: ما از غریبهها سپر میسازیم، اما ضربه از جایی میآید که سپر را زمین گذاشتهایم. شاید دردناکترین بخش ماجرا نه خود زخم، بلکه فروپاشی نقشهٔ امنیت ذهنی است؛ آدمی که باید پناه باشد، ناگهان منبع تهدید میشود.