چرا نباید خود را برای تصمیمات اشتباه سرزنش کنیم؟:
مغز انسان در لحظه‌ی تصمیم‌گیری فقط از اطلاعات محدود و سوگیری‌های شناختی بهره می‌برد. جالب است که تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد تا ۷ ثانیه قبل از اینکه ما «احساس» کنیم تصمیمی گرفته‌ایم، الگوی فعالیت مغز مشخص می‌شود. یعنی بسیاری از انتخاب‌های به‌ظاهر آگاهانه‌مان ناخودآگاه رقم می‌خورند. پس چرا خود را برای چیزی سرزنش کنیم که حتی کنترل کامل آن را نداشته‌ایم؟ آیا پذیرش این عدم قطعیت می‌تواند بار گناه تصمیمات گذشته را سبک‌تر کند؟
راهکار:
این جمله یادآور اصل «رضایتمندی» در روانشناسی تصمیم‌گیری است: به جای جستجوی بی‌پایان بهترین گزینه (ماکسیمایزر)، انتخاب «به اندازه‌ی کافی خوب» (ساتیسفایسر) می‌تواند اضطراب و پشیمانی را کاهش دهد. شاید زندگی دقیقاً جایی است که می‌توانی با یک انتخاب نه‌چندان عالی هم رشد کنی.