وابسته نشدن به هیچکس؛ درس تلخ سایه و تاریکی:
در فیزیک، سایه نبودِ نور نیست؛ نتیجه‌ی اختلاف شدت نور است. در تاریکی مطلق، سایه نه ترک می‌کند نه می‌ماند، بلکه تعریفش از بین می‌رود. در روانشناسی دلبستگی، ذهنِ زخم‌دیده دقیقاً همین خطا را می‌کند: غیبتِ موقتِ محبت را خیانت قطعی می‌خواند. به همین دلیل آدم‌های اجتنابی پیش از تاریکی، خودشان رابطه را ترک می‌کنند.
راهکار:
سایه در تاریکی خائن نیست؛ چون اصلاً برای وجودش به نور نیاز دارد. این جمله در واقع از ناپایداری نور می‌گوید، نه بی‌وفایی سایه. شاید وابستگیِ سالم یعنی بپذیری هر رابطه‌ای به نورِ شرایط وابسته است، نه به تضمین دیگران.