چه کنیم وقتی زندگی درست میشود اما لذت نمیبریم؟:
مغز ما برای بقا طراحی شده، نه خوشبختی. دوپامین، هورمون انگیزه، نه پاداش، در حین تلاش ترشح میشود و پس از رسیدن به هدف افت میکند. این را «تردمیل لذتگرا» یا خطای رسیدن مینامند. پس اگر زندگی درست شود اما احساس پوچی کنید، این نقص شما نیست؛ این یک برنامهریزی عصبی کهنه است که انسان را به جستجوی بیپایان وادار میکرد. آیا مشکل واقعاً این است که بلد نیستیم لذت ببریم، یا مغزمان هنوز در عصر شکار زندگی میکند؟
راهکار:
مشکل فراموشی لذت نیست؛ مسئله این است که لذت را مثل یک مقصد میبینیم. لذت در «جزئیات ناقص» است، نه در زندگی «درست» شده. ذهن ما برای بقا تهدید میجوید، پس آگاهانه باید روزانه یک «کِشش بیهدف» مثل تماشای ابرها یا بوییدن قهوه بدون عجله را تمرین کنیم. این سیمکشی عصبی را بازنشانی میکند.