چرا هیچ سفرهای ذات گرسنه را سیر نمیکند؟:
در روانشناسی به این پدیده «تردمیل لذتگرا» میگویند؛ مغز پس از هر دستاورد بهسرعت به سطح پایهی رضایت برمیگردد و میل تازهای میسازد. دوپامین نه برای خودِ پاداش، بلکه برای انتظار پاداش ترشح میشود؛ بنابراین هرچه سفره بزرگتر، ولعِ ذاتِ گرسنه بیشتر. در اسطورههای یونان، تانتالوس همیشه در آب و میوه ایستاده بود اما محکوم بود که هرگز سیر نشود؛ این تصویر کهن از همان مدار عصبی پاداش است.
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهی بقا هم دید: همان نارضایتیِ ذاتی، موتور محرک انسان برای نوآوری و پیشرفت بوده است؛ فقط وقتی دردناک میشود که بهجای رشد، به مقصد تبدیل شود.