تنهایی کافکا

در نقطه کافکایی زندگی؛ عجز از حرف زدن با مردم:

جالب است بدانید که شبکه حالت پیش‌فرض مغز که مسئول افکار خودمرجع است، در انزوای اجتماعی بیش‌فعال می‌شود و اتاق پژواکی از خودانتقادی می‌سازد. کافکا که فکر می‌کرد چیزی برای گفتن ندارد، تبدیل به صدای قرن بیستم شد. پارادوکس: گاهی «هیچ» تو برای دیگران تبدیل به «همه چیز» می‌شود. آیا این سکوت خودخواسته پناهگاه است یا زندان؟

راهکار:

این حس که چیزی برای گفتن ندارید، اغلب فاصله بین سکوت بیرونی و کشف صدای درونی‌تان است. شاید این انزوا فرصتی باشد تا با همان «هیچ» گفت‌وگویی تازه را آغاز کنید.