تنهایی دردناک

مثل مردابی که نیلوفر نداشت - شعر غمگین تنهایی:

دلتنگی: دردی بی درمان:

گم شدن در تنهایی:

احساس تنهایی و نبودن کسی در کنارت:

تحقیقات نوروسایکولوژی نشان می‌دهد که حس طردشدگی و تنهایی همان منطقهٔ مغزی را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کند (پیشانی قدامی ساعت ۲). این مکانیزم بقای تکاملی است – نیاکان ما تنها در گروه زنده می‌ماندند. جالب اینجاست که انسان مدرن گاهی تنهایی را به‌عنوان پناهگاه انتخاب می‌کند، نه طرد. آیا این خوددوری‌گزینی نشانهٔ بلوغ است یا زخمی کهنه؟

راهکار:

این متن لایه‌ای از تنهایی انزواطلبانه را نشان می‌دهد. شاید بتوان آن را از زاویهٔ «تنهایی خلاق» بازنویسی کرد: لحظه‌ای که نبودن دیگری فرصتی برای شنیدن صدای درون است. اگر نوشته بودی «تنهایی‌ام را در آغوش می‌کشم»، حس توانمندی هم منتقل می‌شد.