تلاش برای زنده ماندن

مرگ اعتماد: حذف نشدن بلکه مردن در حادثه اعتماد:

تلاش برای زنده ماندن و وصیت عاشقانه برای زندگی:

در تحقیق روی ۲۹ بازمانده از خودکشی با پرش از پل گلدن گیت، ۹۰٪ بلافاصله پس از پریدن دچار پشیمانی شدند. یعنی فاصله بین تصمیم و پشیمانی فقط میلی‌ثانیه است. یکی گفت: «متوجه شدم همه مشکلاتم حل‌شدنی بودند، جز این یکی که خودم ساختم.» ذهن در ناامیدی عمیق، دروغی مرگبار را باور می‌کند. اگر ناامیدی مثل ویروس است، آیا پادزهرش در ناپایداری مطلق احساسات نهفته است؟

راهکار:

این جمله را می‌توان نوعی وصیت عاشقانه دید که حتی نبودنت را به دلیلی برای زندگی کردن تبدیل می‌کند. از این زاویه نگاه کن: شاید خودت هم بی‌آنکه بدانی، همین حالا به جای کسی که روزی رفته، نفس می‌کشی. این چرخه ادامه پیدا می‌کند، حتی اگر خودمان دیگر نباشیم.

شب‌های دلتنگی و تلاش برای زنده ماندن:

فرق من با همسالانم: زندگی کردن در برابر زنده ماندن:

در روانشناسی، این حالت «بقای محض» در مقابل «شکوفایی» با نظریه سلسله مراتب نیازهای مازلو همخوانیه. افرادی که در سطوح پایین‌تر نیازها (امنیت، فیزیولوژی) گیر کرده‌اند، تمام انرژی‌شون صرف زنده ماندن می‌شه، در حالی که دیگران به سطوح بالاتر مثل تحقق خود می‌رسند. آیا این فاصله بیشتر اجتماعی‌ست یا درونی؟

راهکار:

این حس فاصله می‌تونه نشانه «خستگی هیجانی» باشه، یه حالت روانی که درش منابع درونیت خالی شده و فقط در حالت بقا هستی. شناسیش اولین قدم برای مدیریتشه.