تلاش برای زنده ماندن و وصیت عاشقانه برای زندگی:
در تحقیق روی ۲۹ بازمانده از خودکشی با پرش از پل گلدن گیت، ۹۰٪ بلافاصله پس از پریدن دچار پشیمانی شدند. یعنی فاصله بین تصمیم و پشیمانی فقط میلیثانیه است. یکی گفت: «متوجه شدم همه مشکلاتم حلشدنی بودند، جز این یکی که خودم ساختم.» ذهن در ناامیدی عمیق، دروغی مرگبار را باور میکند. اگر ناامیدی مثل ویروس است، آیا پادزهرش در ناپایداری مطلق احساسات نهفته است؟
راهکار:
این جمله را میتوان نوعی وصیت عاشقانه دید که حتی نبودنت را به دلیلی برای زندگی کردن تبدیل میکند. از این زاویه نگاه کن: شاید خودت هم بیآنکه بدانی، همین حالا به جای کسی که روزی رفته، نفس میکشی. این چرخه ادامه پیدا میکند، حتی اگر خودمان دیگر نباشیم.