چرا هیچ چیز سنگینی قلبم را کم نمیکند؟:
مغز انسان به «سازگاری لذتجویانه» عادت دارد: هر شادی تازه پس از مدتی عادی میشود. تحقیقات نشان داده که تلاش برای خوشحال بودن بهطور مستقیم اغلب نتیجه عکس میدهد. این خلاء، «درد هستی» نام دارد که سورن کییرکگور آن را پل ارتباطی با رشد واقعی میدانست. آیا شما این خلا را فرصتی برای خودشناسی دیدهاید؟
راهکار:
این حس پوچی گاهی نشانهٔ «ناهماهنگی شناختی» است: هرچه بیشتر برای شادیسازی ظاهری تقلا کنیم، خلاء عمیقتر میشود. شاید به جای پر کردن، باید ریشهٔ خالی را شناخت.