تنهایی و ترس از رها شدن؛ تحمل ترک شدن:
طرد اجتماعی در مغز با همان مدارهای درد جسمی پردازش می‌شود؛ fMRI نشان می‌دهد طرد شدن، قشر سینگولات قدامی و اینسولا را فعال می‌کند، همان نواحی مرتبط با درد. پس «تحمل ترک شدن» استعاره نیست؛ بدن آن را مثل زخم واقعی ثبت می‌کند. انسان می‌تواند تنهایی را تاب بیاورد اما طرد مکرر را نه، چون تنهایی فقدان حضور است و طرد، تهدید بقای پیوند.
راهکار:
این جمله دقیقاً مرز میان «تنهایی» و «ترس از طرد شدن» را نشان می‌دهد: آدم از نبودن دیگران نمی‌گریزد، از تکرار تجربهٔ رها شدن می‌ترسد. وقتی این حس را «ترس از رها شدن» بنامیم، از یک واقعیت ابدی به یک الگوی قابل شناخت تبدیل می‌شود؛ الگویی که ریشه در تجربه دارد، نه در ارزش آدم. همین نام‌گذاری کوچک، فاصلهٔ میان «من قابل ترک شدنم» و «من زخم طرد دارم» را روشن می‌کند.