پرسش از خود: چه چیزی را در خود بیشتر دوست دارم؟:
اینجا با یک پارادوکس روانشناختی روبهروییم: مغز ما برای همسانسازی با الگوهای آسیبزا برنامهریزی شده (سندرم استکهلم درونی)، اما تو از این حلقه خارج شدهای. تحقیقات نشان میدهد افرادی که پس از خیانت یا زخم عمیق، آگاهانه از تکرار رفتار زخمزننده پرهیز میکنند، در واقع یک «جهش اخلاقی» را تجربه میکنند که سطح دوپامین و سروتونین را در بلندمدت افزایش میدهد. سوال: آیا این انتخاب آگاهانه بود یا یک غریزه ناخودآگاه؟
راهکار:
این جملات یادآور یک حقیقت روانشناختی به نام «رشد پس از سانحه» است: بعضی زخمها ما را شبیه زنندهشان نمیکنند، بلکه آینهای میشوند برای دیدن آنچه واقعاً هستیم. اگر این حس را داری، بدان که داری از مرز «بقا» به «شکوفایی» میرسی.