زخم خوردن از دیگران

درد بی‌پایان و زخم‌هایی که هر کس در حد توانش زد:

بر اساس یافته‌های عصب‌شناسی، هنگام مشاهده درد دیگران، شبکه‌های درد در مغز ما تنها ۲۰ تا ۴۰ درصد فعال می‌شوند؛ یعنی آدم‌ها ذاتاً آن‌قدری درک نمی‌کنند که «حد توان» واقعی‌شان برای زخم زدن چقدر کوچک است. این کمبود عصبی است، نه بدخواهی محض. پس شاید بی‌پایان بودن دردها مدیون ناتوانی مغزِ زخم‌زنندگان در تصور عمق رنج است. اگر می‌توانستند واقعاً حسش کنند، نصفِ آن زخم‌ها را نمی‌زدند. به نظر شما درک درد دیگران مهارت است یا زیست‌شناسی؟

راهکار:

اگر این جمله را به دید روان‌شناختی نگاه کنیم، تصویر «دریافت زخم از همه» اغلب نتیجهٔ «انتظار ترمیم از همه» است؛ بازنمایی تازه‌اش می‌تواند این باشد: «دردهایش تمامی نداشت، اما هیچ‌کس در حد توانش مرهم نیاورد.»