سرنوشت را نمی‌شود از نو نوشت؛ اما باید دیدش:
جالب است بدانید که مغز انسان برای کاهش اضطراب، رویدادهای تصادفی را به‌صورت خطی و از پیش تعیین‌شده تفسیر می‌کند (خطای پیش‌بینی). این همان «توهم کنترل» است. اما واقعیت کوانتومی می‌گوید جهان در سطح بنیادین، احتمالی است. پس شاید سرنوشت نه یک خط مستقیم، بلکه شبکه‌ای از احتمال‌هاست. آیا این دیدگاه به شما آزادی انتخاب بیشتری می‌دهد؟
راهکار:
این جمله به‌جای تمرکز بر تغییر ناپذیرها، روی «ادامه دادن» تأکید دارد. یک دیدگاه تازه: قدرت واقعی در انتخاب واکنش ماست، نه در بازنویسی گذشته. می‌توانی از این نگاه برای تمرین «پذیرش فعال» استفاده کنی: بپذیر که بعضی چیزها تغییر نمی‌کنند، اما هنوز می‌توانی مسیر پیش رو را شکل بدهی.