تفاوت شخصیت و رفتار

شخصیت منو با رفتارم یکی نکن!:

فرق شخصیت و رفتار: من کی هستم، تو کی هستی؟:

در روان‌کاوی یونگ، هرگاه از رفتار کسی به شدت آزرده می‌شویم، با «سایه» خود مواجه شده‌ایم: بخشی از شخصیت خودمان که انکارش کرده‌ایم. آزمایش‌های تصویربرداری مغزی نشان می‌دهند وقتی دیگران را قضاوت می‌کنیم، همان نواحی‌ای از مغز فعال می‌شوند که برای خودآگاهی به کار می‌روند. یعنی ناخودآگاه، «تو کی هستی» در حال لو دادن «من کی هستم» است. این یعنی هر قضاوتی یک اعتراف پنهان است.

راهکار:

جمله‌ات دقیقاً مکانیسم فرافکنی را نشانه گرفته: ما اغلب رفتار دیگران را آیینه‌ای از نداشته‌ها یا سرکوب‌شده‌های خودمان می‌بینیم. پژوهش‌ها می‌گویند قضاوت درباره رفتار دیگران، بیش از آنکه گویای شخصیت آنها باشد، نقشهٔ گنجی از تعارضات حل‌نشدهٔ درون قضاوت‌کننده است. پس به‌جای مرزکشی تند، می‌شود از آن به‌عنوان یک رادار خودآگاهی استفاده کرد: «واکنش من به تو، چه چیزی درباره خودم فاش می‌کند؟»

تفاوت شخصیت و رفتار در برخورد با دیگران:

در روانشناسی اجتماعی، این جمله بازتاب‌دهندهٔ «خطای اسناد بنیادین» است: ما معمولاً رفتار دیگران را به شخصیتشان نسبت می‌دهیم، اما رفتار خودمان را به شرایط. این نقل قول در واقع یک سپر دفاعی هوشمندانه علیه قضاوت‌های سطحی است. جالب است بدانید که نظریهٔ «خودپایشی بالا» نشان می‌دهد بعضی افراد آگاهانه رفتارشان را متناسب با مخاطب تنظیم می‌کنند، بدون اینکه از اصالت شخصیتشان کم شود. سؤال برای شما: آیا تجربه کرده‌اید که کسی با یک برخورد لحظه‌ای، کل شخصیتتان را قضاوت کند؟

راهکار:

این جمله یک مرز هوشمندانه می‌کشد؛ اما اگر بخواهی دقیق‌تر عمل کنی، می‌توانی یک مثال واقعی از زندگی روزمره بنویسی که در آن برخوردت با دو نفر متفاوت بوده ولی شخصیتت ثابت مانده. مثلاً: «با رئیسم مؤدبم، با دوستم صمیمی، اما هر دو بخشی از من هستند.» این کار به مخاطب کمک می‌کند ملموس‌تر ببیند.

چرا نباید شخصیت و رفتار را یکی دانست؟:

آیا می‌دانستید این تفاوت در روانشناسی «سوگیری بازیگر-ناظر» نام دارد؟ در آزمایشی کلاسیک، دانشجویان سخنرانی موافق یا مخالف کاسترو را می‌خواندند؛ ناظران گفتند شخصیتشان همین است، حتی وقتی می‌دانستند نقشه‌ای است. رفتار ما بیش از آنکه آینه‌ی درون باشد، آینه‌ی مقابل است. چطور می‌توان سوگیری را کنار گذاشت؟

راهکار:

این جمله دقیقاً به مفهوم «خطای بنیادین اسناد» در روانشناسی اشاره دارد: ما تمایل داریم رفتار دیگران را به شخصیت و رفتار خود را به موقعیت نسبت دهیم. برای درک بهتر، آزمایش معروف جونز و هریس (1967) را جستجو کنید که نشان می‌دهد حتی وقتی افراد مجبور به دفاع از یک موضع مخالف می‌شوند، ناظران آن را عقیده واقعی‌شان می‌دانند.