تاریکی و تنهایی

دلتنگی مثل پتوی سنگین؛ پنجره‌ای به دنیای تاریک:

تحقیقات عصب‌شناسی نشون می‌ده تنهایی مزمن باعث افزایش فعالیت قشر شنوایی و درک توهمی صداهای تهدیدآمیز می‌شه. مغز برای جبران انزوا، حساسیت شنوایی رو بالا می‌بره تا خطر رو زودتر تشخیص بده، اما این پردازش بیش از حد، خودش تبدیل به یه سیکل اضطراب می‌شه. این یعنی تنهایی نه فقط یه احساس، که یه حالت بقای مغز باستانی ماست.

راهکار:

این حس مثل یه اتاق شناور در اعماق اقیانوسه؛ تاریک و خفه، ولی تحت فشار آب، شکل‌های جدیدی از خودپنداری شکل می‌گیره. تنهایی گاهی آینه‌ای می‌شه که نه تصویرت، بلکه نقشه‌ی درونیت رو نشون می‌ده.

زمستان فصل مورد علاقه من:

قدر تنهاییام میخواستم تو رو ❤️‍🩹:

شب‌های تاریک و بی‌خوابی و درد فراموش نشدنی: