تاریکی و ناامیدی

تاریکی شب و ناامیدی در شعر سهراب سپهری:

تحقیقات نوروبیولوژی نشان می‌دهد که در تاریکی مطلق، مغز انسان ملاتونین بیشتری ترشح می‌کند که باعث احساس کندی زمان و افسردگی می‌شود. اما نکته جالب: همین تاریکی باعث افزایش حساسیت به نور می‌شود و طلوع را به شدیدترین تجربه حسی تبدیل می‌کند. آیا تا به حال توجه کرده‌اید که اولین پرتو نور پس از یک شب طولانی چه قدر قدرتمند است؟

راهکار:

این شعر نه از ناامیدی، که از عمق آگاهی به تاریکی می‌گوید؛ همان تاریکی که طلوع را معنا می‌بخشد.

وقتی تاریکی کورمان کرده و دیر شده:

حقیقت جالب: چشم انسان در تاریکی مطلق بعد از ۳۰ دقیقه حساسیت‌ش به نور تا ۱۰٬۰۰۰ برابر می‌شه – یعنی دقیقاً وقتی تاریکی کورمان می‌کنه، چشم‌ها آماده‌ترین حالت برای دیدن یک جرقه‌ی کوچک هستن. شاید تاریکی واقعی، محافظی برای نوری شدیدتر باشه. آیا تاریکی می‌تونه نوعی صبر برای طلوع باشد؟

راهکار:

تاریکی که کورمان کرده، شاید راهی برای دیدن نورهای جدید باشد؛ درسته که دیره، اما گاهی این «دیر» خودش شروع یک مسیر دیگر است.

تاریکی و سوختن نسل به نسل: