بخت سیاه‌تر از تاریکی | شعری غمگین از سرنوشت:
پارادوکس تاریکی: در تاریکی مطلق، چشم انسان پس از ۳۰ دقیقه تا ۱۰۰ هزار برابر حساس‌تر می‌شود و مغز فوسفن (نور خودساخته) تولید می‌کند. یعنی سیاهی کامل هرگز خالی نیست. در اسطوره‌های ایرانی نیز «دیو سیاه» نگهبان گنج پنهان است؛ شاید بخت سیاه پوسته‌ای برای دیدن گنجی باشد که در روشنایی دیده نمی‌شود.
راهکار:
این جمله سیاهی بخت را مطلق می‌کند، اما ذهن ما در اوج تاریکی، برای بقا، حساس‌ترین گیرنده‌هایش را فعال می‌کند. یک بازقاب‌بندی: «بخت من از تاریکی سیاه‌تر است» یعنی چشم من برای دیدن کوچک‌ترین روزنه‌ها آماده‌تر از همیشه است. تاریکی مطلق، بومِ ستاره‌هاست.