مرگ آرزوها قبل از انسان؛ جملهای فلسفی درباره ناامیدی:
روانشناسی مثبتگرا «امید» را مهارت شناختی میداند نه هیجان صرف؛ مرگ آرزوها پیشدرآمد فروپاشی انگیزش است، چون مغز برای آیندهای که پاداشی متصور نیست انرژی سرمایهگذاری نمیکند. ناامیدی مزمن تصمیمگیری و تابآوری را مختل میکند؛ همان نقطهای که شاعر «مرگ انسان» مینامد. کدام آرزوی کوچک هنوز زنده است؟
راهکار:
این جمله مرگ آرزو را مقدمه مرگ انسان میبیند؛ اما روانشناسی «انعطافپذیری روانی» میگوید آرزوها میتوانند تغییر شکل دهند، نه اینکه یکباره بمیرند. سوگ آرزوی قدیمی میتواند نقطه شروع آرزوی تازهتر و واقعیتر باشد.