پیدا کردنم بین سنگ قبرهای شهر؛ متن عاشقانه تلخ:
در اروپای قرون وسطی برخی سنگ قبرها فقط اسم نبودند؛ شغل، علت مرگ و حتی معماهایی برای عابران را ثبت میکردند تا آنها را وادار به توقف و خواندن کنند. در فرهنگهای دیگر، سنگ قبر را طوری مینوشتند که رهگذر ناخواسته نام متوفی را بلند بخواند و به این شکل او را زنده نگه دارد. «همه سنگ قبرهای شهر را خواندن» در تاریخ، نوعی بازی با حافظه و جاودانگی است، نه صرفاً جستوجو. اگر قرار باشد روی سنگ قبرت یک جملهی جستوجوشدنی بنویسی، چه مینویسی؟
راهکار:
این جمله نسخهی وارونهی نقشهخوانی است؛ بهجای خیابان و پلاک، قبرستان را نقشه میکند. در ادبیات عامیانه، سنگ قبر نشانهی عبور از زمان است، نه پایان؛ برای همین خواندن آنها مثل خواندن نامههای عاشقانهی فراموششده است.