حسرت کشیدن؛ سختترین تاوان زندگی:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد حسرت فقط یک احساس نیست؛ مغز آن را مانند درد فیزیکی پردازش میکند. در مطالعهای، وقتی افراد حسرتهای عمیقشان را مرور میکردند، قشر سینگولیت پیشین و اینسولا فعال میشد؛ همان مناطقی که به آسیبهای جسمی پاسخ میدهند. پس حسرت، سوختنِ آهستهای است که مغز آن را واقعی و ملموس درک میکند.
راهکار:
میتوان این حسرت را به «قطبنمای ارزشهای آدمی» تبدیل کرد؛ یعنی بهجای تمرکز بر چیز ازدسترفته، از خود بپرسیم این حسرت دربارهٔ کدام اولویتِ زندگیام به من هشدار میدهد.