شاخ نبودن

انسان بودن: از شاخ نبودن تا فقط یک آدم بودن:

پارادوکس اصالت: روانشناسی اجتماعی می‌گه تلاش برای «خود بودن» اغلب به یه نقش به اسم «سادگی نمایشی» تبدیل می‌شه. اروینگ گافمن در «نمایش خود» (۱۹۵۶) ثابت کرد حتی خلوت‌ترین لحظاتمون اجرایی برای یه تماشاگر خیالیه. جالبه که تنها موجود بی‌اجرا، آدمی نیست که ادعای آدم بودن داره، بلکه کودکی‌ست که هنوز معنی «آدم» براش تعریف نشده. آدم واقعی همونیه که تو خلأ هم آدم می‌مونه؟

راهکار:

یه جور دیگه ببینیم: شاید «فقط آدم بودن» هم خودش یه نقش تازه‌ست؛ چون حتی گاوها شاخ دارن و پرچم‌ها بالا. مرز بین بودن و نقش بازی کردن کجاست؟