خوشا شبی که پس از آن صبحی نباشد؛ آرزوی شب ابدی:
مغز انسان در خواب REM حس زمان را کاملاً از دست میدهد؛ برای همین یک رویای چنددقیقهای میتواند ساعتها حس شود. از منظر علوم اعصاب، این آرزوی «شبی بیصبح» چیزی جز میل بازگشت به آن بیزمانی مطلق و گریز از هشیاری خطی نیست؛ مثل خزیدن در گهوارهٔ ابدی تاریکی. اگر چنین شبی ممکن بود، آیا حاضر بودید برای همیشه در یک رؤیا بمانید؟
راهکار:
این آرزو نسخهی شاعرانهی همان «اوج تجربه» در روانشناسی است؛ لحظهای که مغز غرق در دوپامین میخواهد زمان بایستد. انگار درست وسط اوج یک آهنگ محبوب، دکمهٔ توقف جهان را بزنی. شاعران آن را شب بیصبح مینامند، روانشناسان قلهٔ لذت.