ریشه ضربالمثل «سرش بره قولش نمیره» در ماجرای کربلا:
این ضربالمثل عمیقاً با واقعهی کربلا گره خورده؛ بر اساس روایات، عباس بن علی (ع) با وجود تشنگی طاقتفرسا و قطع هر دو دست، هرگز از پیمان خود برای آب نرساندن به خیمهها عدول نکرد. جالب اینکه در علوم اعصاب، این سطح از مهار تکانه و اولویتدهی به ارزشهای بلندمدت، به فعالیت شدید قشر پیشپیشانی مغز مرتبط است؛ همان ناحیهای که اراده را بر غریزه چیره میکند.
راهکار:
این ضربالمثل را میتوان از دریچهی روانشناسی «صداقت درونی» هم دید: وقتی کسی حتی بدون ناظر بیرونی، به عهد خود وفادار میماند، در واقع برای حفظ انسجام شخصیتی و احترام به خودش عمل میکند. انگار که درونیترین دادگاه، خودِ فرد است.