سکوت تو، صدای من: شعر کوتاه در مورد تنهایی:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «خودگویی انتقادی» وجود دارد که در آن فرد با صدایی درونی و غالباً سرزنشگر با خود صحبت میکند. جالب اینجاست که تحقیقات نشان میدهند این صدا اغلب بازتابی از انتقادات درونیشده از مراقبان اولیه در کودکی است، نه یک حقیقت عینی درباره خود فرد. آیا تا به حال به منشأ آن صدای درونیات فکر کردهای؟
راهکار:
این شعر را میتوان از زاویهای دیگر دید: گاهی آن «سکوت» و آن «صدا»، دو بخش ضروری یک گفتوگوی درونی برای رشد هستند، نه نشانه شکست.