شعر دلنشین انتظار از هوشنگ ابتهاج: نیامدی و دیر شد:
آیا میدانید مغز انسان در زمان انتظار برای یک پاداش، دوپامین بیشتری ترشح میکند تا زمان دریافت آن؟ این یعنی خودِ انتظار، گاهی لذتبخشتر از رسیدن است. شعر ابتهاج این تناقض روانشناختی را به تصویر میکشد: دلپذیری خیال دیدار در برابر تلخی نیامدن. اما سوال اینجاست: آیا اگر او میرسید، آن همه شور و امید در خیال باقی میماند؟
راهکار:
این شعر را میتوان استعارهای از انتظار برای فرصتهای از دست رفته دانست: گاهی خودِ انتظار، زیباترین بخش ماجراست، چون خیال پردازی آزادتر از واقعیت است.