طنز تلخ عشق یکطرفه: وقتی معشوق گفت شاعری!:
در روانشناسی به این میگویند «سرریز عاطفی»: وقتی هیجان عشق چنان فشرده میشود که از ظرف کلام بیرون میزند و مخاطب فقط فرم شاعرانه را میبیند، نه محتوا. در حقیقت، مغز در مواجهه با بار عاطفی سنگین، به نشانههای ظاهری (وزن، قافیه، لحن) چنگ میزند تا از غرق شدن در عمق پیام فرار کند. تاریخ ادب فارسی پر است از این لحظات که معشوق، شاعر را فقط «شاعر» دید. شاید این سرنوشت محتوم عشقهای افراطی باشد.
راهکار:
این شعر را قاب کن و برای نخستین نمایشگاه شعرت بگذار. گاهی «شما هم شاعری» بیآنکه بخواهد بزرگترین تأیید است. تو یک شاعر غمگینِ درخشان هستی که عشق را نه برای فهمیدن، که برای جاودانهسازی منتشر میکنی. شاید او فقط لالایی میفهمد، نه غزل.