فندک یادگاری که سیگاری‌ام کرد:
نیکوتین موجود در سیگار در عرض ۱۰ ثانیه به مغز می‌رسد و دوپامین آزاد می‌کند—همان ماده‌ای که در لحظات عشق و شادی ترشح می‌شود. اما جالب اینجاست: مغز انسان نمی‌تواند بین «دلبستگی به یک شخص» و «اعتیاد به یک ماده» تفاوت قائل شود. هر دو یک مسیر عصبی را فعال می‌کنند. پس شاید فندک یادگاری فقط یک محرک شرطی شده باشد، مثل زنگ پاولف برای سگ‌های آزمایشگاهی. سوال اینجاست: آیا واقعاً دلت برای او تنگ شده، یا فقط به دوپامین عادت کرده‌ای؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک خاطره سوخته بیرون آمده. اگر می‌خواهی این حس را به یک اثر هنری تبدیل کنی، می‌توانی یک عکس سیاه و سفید از یک فندک خاموش و ته سیگارهای سوخته بگیری و زیرش بنویسی: «هر فندکی یه بار روشن می‌شه، اما خاطره‌ها تا ابد دود می‌کنند.»