صدای قطره در سکوت

شب بی‌طپش و تابوت سیاه: شعر تنهایی و صدای قطره:

ستارگان پرجرم در پایان عمر به سیاهچاله تبدیل می‌شوند؛ جایی که حتی سایه هم نمی‌ماند، چون نور راهی به بیرون ندارد. در روانشناسی، شکنجه قطره آب چینی نشان داد که تحریک یکنواخت عصبی می‌تواند فرد را به جنون بکشاند؛ مغز در سکوت مطلق، تشنه کوچکترین نشانه از ریتم است. حالا این صدا، صدای پای زندگی یا مرگ؟

راهکار:

تشنگی ستاره‌ای که در شب می‌افتد، همان عطش ما برای ارتباط است در سکوت بی‌پایان؛ هر قطره، تپشی از زندگی که می‌جوید ردپایی. این صدا، پژواک تنهایی ماست که می‌خواهد شکسته شود.