صبر کردن به اجبار

صبر اجباری؛ محکوم به تحمل:

در آزمایش‌های درماندگی آموخته‌شده، فردی که محرک آزارنده را غیرقابل‌کنترل می‌بیند، بعدها حتی با وجود راه فرار هم تلاش نمی‌کند؛ مغز نبود کنترل را تعمیم می‌دهد. تحمل اجباری می‌تواند ظاهر صبر بگیرد، اما مکانیزم روانی‌اش با پذیرش فعال فرق دارد.

راهکار:

تحمل وقتی «اجبار» باشد انرژی می‌گیرد؛ همان لحظه‌ها را می‌توان به «تاب‌آوری» ترجمه کرد: پیدا کردن یک نقطه کوچک که واقعاً قابل تغییر است، حس ناچاری را کم می‌کند.