هر دردی یک درس دارد؛ چگونه از رنج به رشد برسیم؟:
دانشمندان عصبشناسی کشف کردهاند که هنگام تجربهٔ درد عاطفی، همان نواحی از مغز فعال میشود که هنگام سوختگی فیزیکی (قشر سینگولیت قدامی) فعال است. اما نکتهٔ شگفتانگیز این است: دقیقاً همین مدار عصبی بعد از التیام، سیمکشی مجدد میشود و توانایی همدلی و تصمیمگیری را تا ۳۰٪ افزایش میدهد. یعنی مغز ما برای رشد، نیاز به شکستن دارد. سوال برای شما: آیا تا به حال دردی را تجربه کردهاید که بعداً بزرگترین معلم زندگیتان شده باشد؟
راهکار:
این جمله بهدرستی به یکی از اصول بنیادین روانشناسی مثبتگرا اشاره دارد: «رشد پس از آسیب». اما جالب است که مغز انسان برای بهخاطرسپاری درسهای تلخ، دوپامین کمتری ترشح میکند؛ به همین دلیل اغلب مجبوریم بارها و بارها همان درد را تجربه کنیم تا تغییر واقعی رخ دهد. اگر بخواهی این چرخه را کوتاهتر کنی، میتوانی بلافاصله بعد از هر درد، سه سوال از خودت بپرسی: «چه چیزی یاد گرفتم؟»، «چه رفتاری را باید تغییر دهم؟»، «این تجربه چه قدرتی به من میدهد؟»