جهان پر از آرزوهای محال؛ حقیقت تلخ یا امید؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که وقتی انسان به آرزوهای محال فکر میکند، همان مسیرهای دوپامین در مغز فعال میشوند که در موفقیت واقعی – یعنی مغز بین واقعیت و تخیل موفقیت تفاوت زیادی قائل نیست. این پدیده «خطای خوشبینی» نام دارد و شاید دلیل اشک ریختن ما روی همین آرزوها باشد. آیا این توهم برای بقا لازم است؟
راهکار:
شاید این آرزوهای به ظاهر محال، نقشهای برای جهشهای غیرمنتظره در آینده باشند. بهجای ناامیدی، میتوانی آنها را به مسیرهای کوچکتر و عملی تبدیل کنی.