پوچی ادعای انسان در برابر رویاهای دستنیافتنی:
در روانشناسی به این «سوگیری اطمینان بیش از حد» میگویند: مغز هنگام تصور اهداف بزرگ دوپامین ترشح میکند و شانس موفقیت را تا ۸۰٪ واقعیتر از آنچه هست تخمین میزند. پس «همهمه رویاهای بهفلککشیده» فقط نویز عصبی است؛ سروصدایی که سیستم پاداش برای پنهانکردن فاصلهٔ ما با واقعیت میسازد. چرا این همهمه ما را فلج میکند؟
راهکار:
اگر بلندپروازی به همهمه تبدیل شده، شاید اوج واقعی نه در فلک، بلکه در سکوتِ یک اقدام کوچک باشد؛ رؤیای بزرگ بدون قدم زمینی فقط یک ادعای خالی است.