رفتن سخت اما واجب: دل کندن از جایی که گیر کردهای:
دقیقاً همین جاست که نظریهی «سوگیری زیانگریزی» (Loss Aversion) خودش رو نشون میده: روانشناسان کشف کردن که درد از دست دادن یه چیز حدود دو برابر لذت بهدست آوردن همون چیزه. یعنی حتی وقتی میدونیم موندن بیفایدهست، مغزمون ترجیح میده بمونه تا ضررِ ترک رو تجربه نکنه. تو واقعیت جالبی رو لمس کردی: بعضی وقتها تنها راهِ بردن اینه که ببازی. سوالِ تیز: کی یه قدم بزرگ برای «برندهای که باخت محسوب میشه» برداشتهای؟
راهکار:
این حس رو میشه به «اثر مالکیت روانی» ربط داد: ما برای چیزهایی که داشتیم ارزش بیشتری قائل میشیم، حتی اگه دیگه به دردمون نمیخورن. بهجای فکر کردن به «چی رو از دست دادم»، به «چی رو به دست میارم با رفتن» نگاه کن. تغییر زاویه دید از «از دست دادن» به «رها کردن برای رشد» میتونه تلخی رفتن رو کم کنه.