حد و مرز مهربانی؛ مهربونیم شامل حال آدمهای مزخرف نمیشه:
در روانشناسی اجتماعی، مهربانیِ بیمرز میتواند ناخواسته بهرهکشی را ترویج کند. پژوهشهای «بازی همکاری» نشان دادهاند وقتی افراد بدون در نظر گرفتن رفتار طرف مقابل میبخشند، در واقع رفتار فرصتطلبانه را در گروه تقویت میکنند. مغز انسان یک مدار جداگانه برای «نفرت اخلاقی» دارد؛ همان مکانیزمی که باعث میشود افراد خودخواه را از دایره مهربانی بیرون بگذاریم تا مهربانی جمعی بقا پیدا کند. مرزگذاری، ضد مهربانی نیست؛ سوختِ آن است. سؤال: آیا مهربانی بدون «توانایی نابخشیدن» اصلاً ارزشی دارد؟
راهکار:
این جمله در واقع مرزِ «مهربانی هوشمندانه» را نشان میدهد: مهربانی وقتی ارزش دارد که شامل حالِ آدمهای درخور شود، نه اینکه منبعی بیپایان برای سوءاستفاده باشد. میتوانی همان را به یک قانون ساده تبدیل کنی: «مهربانی یعنی احترام متقابل، نه قرارداد یکطرفه.»