رد پای عاطفی آدمهایی که هرگز فراموش نمیشوند:
از منظر عصبشناسی، خاطرات دارای بار هیجانی بالا با اولویت در آمیگدال و هیپوکامپ تثبیت میشوند؛ به همین دلیل یک نفر میتواند با یک لحظه، مسیر طولانیمدت ترشح دوپامین و کورتیزول را تغییر دهد. روانشناسان به این پدیده «حافظه فلاشمانند» میگویند؛ خاطرهای که با جزئیات حسی زنده ثبت میشود، چون مغز آن را پاداش یا تهدید بزرگی ارزیابی کرده است. جالب اینجاست که دلتنگی چنین ردی شبیه سندرم ترک است: مدار پاداش هنوز فعال است اما محرک حذف شده. آیا ما عاشق خود آدمها هستیم یا عاشق رد عصبیای که از آنها باقی مانده؟
راهکار:
این همان پارادوکس حافظه هیجانی است: آدمها میروند، اما رد عصبیشان میماند. شاید برای همین است که قلبِ تکهتکه، در واقع نقشهای از آدمهایی است که روزی معنایی ساختهاند.