وابستگی به یک نفر

دلتنگی و دگرگونی: چرا با نبودنت دیگر آن آدم سابق نیستم؟:

در علوم اعصاب، عشق رمانتیک سیستم پاداش مغز را دقیقاً مثل اعتیاد به مواد مخدر فعال می‌کند. وقتی معشوق غایب است، مغز دچار نوعی «سندرم قطع مصرف» می‌شود: افت دوپامین و سروتونین باعث دلتنگی، وسواس فکری و حتی تغییرات شخصیتی می‌شود که در متن توصیف شده. به همین دلیل است که آدم عاشق «همیشگی» نمی‌ماند؛ مغزش عملاً بازنویسی شده. مغزی که گیر یک نفر باشد، دیگر مثل قبل نیست — این جمله یک حقیقت عصب‌شناختی است.

راهکار:

دل بستن مثل لنگر انداختن در آب‌های یک بندر موقتی است؛ طوفان که بیاید، یا زنجیر پاره می‌شود یا کشتی غرق. شاید آن آدم «همیشگی» ای که گمش کردی، خودِ رها و بدون لنگر تو بوده که حالا فرصت داری از نو پیدایش کنی، نه در بازگشت دیگری، که در دل نزده به هیچ اسکله‌ای.