دلتنگی مثل زخم؛ چرا پانسمان نمیشود؟:
در مغز، دلتنگی و درد جسمی یک مسیر مشترک دارند: پژوهشهای نائومی آیزنبرگر نشان داده تجربهی طرد و دلتنگی، همان ناحیهی قشر کمربندی قدامی را فعال میکند که درد فیزیکی فعال میکند. حتی استامینوفن میتواند این درد عاطفی را تسکین دهد! پس «پانسمان» یک استعاره نیست؛ گاهی داروهای مسکن واقعاً درد دلتنگی را کم میکنند. سؤال این است: اگر دلتنگی قابل بیحس شدن باشد، باز هم ارزش تجربه کردن دارد؟
راهکار:
این متن دلتنگی را یک درد بیدرمان نشان میدهد؛ اما روانشناسی، دلتنگی را نشانهی دلبستگی سالم میداند، نه بیماری. میتوانی با نوشتن نامهای به همان آدم یا جایی که دلتنگش هستی و بیان جزئیات خاطرهها، به زخمات شکل بدهی و کمی از فشارش کم کنی.