نقل قول فروغ فرخزاد درباره خوبی و پشیمانی دیرهنگام:
جالب است که مغز ما نسبت به محبت مستمر دچار «عادتپذیری لذتگرایانه» میشود و خوبیهای مداوم را کمتر میبیند. اما «خطای تأثیر» باعث میشود وقتی آن خوبی قطع شود، درد فقدانش را بسیار بیشتر از آنچه تصور میکردیم احساس کنیم. این یعنی همان «دل تنگیِ دیررس» که فروغ میگوید، یک پدیدهی عصبی است نه فقط شاعرانه. آیا ما هم اکنون در حال عادتپذیری به خوبیهای چه کسانی هستیم؟
راهکار:
این نقلقول فقط نویدِ جبران نیست؛ یک اصل عمیق روانی را نشان میدهد. مثل «اثر وقف» برعکس: آدمها قدر چیزی را که رایگان و همیشگی در اختیارشان است، نمیدانند. خوبیِ پیوستهات مثل هوا نامرئی میشود، تا لحظهای که از آن محروم شوند. پس خوبی کن، نه برای تشکر فوری، که برای آن لحظهی بیداریِ دیرهنگام.