نفاق و گریه بر مزار قربانی:
در روانشناسی به این پدیده «ناهماهنگی شناختی» میگویند: فرد پس از آسیب زدن، برای کاهش guilt خود گریه میکند. جالبتر اینکه تحقیقات نشان داده در فرهنگهای جمعگرا، این گریهها اغلب بهعنوان نشانه پشیمانی پذیرفته میشود، حتی اگر قاتل واقعی همان شخص باشد. آیا تا به حال شده گریه کسی را ببینی که میدانی خودش باعث آن درد بوده؟
راهکار:
این جمله تصویری از یک پارادوکس انسانی است: کسی که باعث مرگ تو شده، بعد با گریه میخواهد خود را بیگناه نشان دهد. اگر به دنبال زاویهای تازهتر هستی، میتوانی به این فکر کنی که گاهی خودمان هم قاتل رویاهایمان هستیم و بعد برای از دست رفتنشان اشک میریزیم. شاید رهایی در این است که اول قاتل را بشناسیم.