حسرت نادیده گرفتن کسی که بود:
این یک نمونهٔ کلاسیک از «سوگیری در دسترسپذیری» است: ذهن ما خاطرات منفیِ فقدان را پررنگتر از لحظات عادی حضور ذخیره میکند. جالب این که تحقیقات عصبشناسی نشان داده مغز هنگام یادآوری خاطرات، آنها را بازنویسی میکند—پس هر بار که به کسی که نادیدهاش گرفتهای فکر میکنی، داستان را کمی غمگینتر میسازی. آیا تاحالا شده واقعاً از نادیده گرفتن کسی پشیمان باشی اما بعد ببینی همان شخص هم تو را نادیده میگرفته؟
راهکار:
این حس عمیقاً ریشه در «اثر پسلرزهٔ نادیدگی» دارد: ذهن ما زمانی ارزش چیزی را واقعاً درک میکند که آن را از دست بدهد. برای شکستن این چرخه، میتوانی یک «دفترچهٔ قدردانی روزانه» راه بندازی و هر شب سه چیز کوچک که امروز نادیده گرفتهای را بنویسی. این کار مغز را عادت میدهد به دیدن پیش از فقدان.