حسرت زندگی نکردن در پایان راه:
بر اساس پژوهش «بازبینی زندگی» توسط دانیل کانمن، انسانها در لحظهٔ مرگ بیش از همه پشیمان کارهایی هستند که *نکردهاند* — نه کارهای اشتباه. جالب اینجاست که همین حسرت، در میانسالی هم گریبانگیر آدمهایی میشود که در «حالت خودکار» غرقاند. سؤال اینجاست: آیا میتوان بدون تغییر شغل یا مهاجرت، فقط با تغییر نگاه، از «زنده ماندن» به «زندگی» رسید؟
راهکار:
این متن یک یادآوری تلخ از «اثر اوج-پایان» است: ذهن انسان لحظات پایانی و اوج احساسات را بیشتر به خاطر میسپارد. شاید بتوان با ثبت روزانهٔ یک تجربهٔ کوچک اما واقعی، «زندگی» را از «زنده ماندن» جدا کرد.