پناه بردن به تو

پناه بردن به تو در دنیای بی انسانیت:

در روان‌شناسی وجودی، «ازخودبیگانگی» وقتی اوج می‌گیرد که فرد جهان را تهی از معنا می‌بیند؛ مغز در این حالت به‌طور خودکار به دنبال «ناظر آرمانی» می‌گردد تا دردِ بی‌شاهد تحمل‌پذیر شود. نوروتئولوژی نشان می‌دهد مناجات در چنین شرایطی فعالیت آمیگدال را کاهش می‌دهد و مدار پاداش را فعال می‌کند؛ یعنی پناه بردن نه فقط استعاره، بلکه مسکنی عصبی است. آیا ما به شاهد نیاز داریم یا به معنا؟

راهکار:

از نگاه روان‌شناسی وجودی، این متن یک «پناه‌جویی متعالی» است: وقتی انسان‌بودن در اطرافمان رنگ می‌بازد، روان برای بقا به یک ناظر آرمانی پناه می‌برد. شاید درد بی‌پایان، فریادِ همان بخشی از توست که هنوز انسانیت را فراموش نکرده؛ پناه بردن به «تو» می‌تواند بازگشت به خودِ عمیق‌تر باشد نه فرار از جهان.