نقش در زندگی

زنده اما بی‌نقش در داستان زندگی:

در روان‌شناسی به این حالت «مرگ روایی» می‌گویند: وقتی فرد حس می‌کند داستان زندگیش تمام شده و فقط بدنش باقی مانده. جالب این که مغز ما برای معنا دادن به زندگی، مدام به روایت نیاز دارد – حتی روایت‌های شکست‌خورده. آیا می‌توان بدون هیچ نقشی در هیچ داستانی، هنوز «زنده» بود؟

راهکار:

این حس می‌تواند شروعی باشد برای نوشتن داستانی جدید از خودت – داستانی که نه بر اساس نقش‌های قبلی، بلکه بر اساس انتخاب‌های امروزت شکل می‌گیرد. گاهی بیرون از روایت‌های دیگران، آزادی واقعی شروع می‌شود.

بازیگر نباشی بازی چی میشه؟:

آیا می‌دانستید در روانشناسی به «تغییر نقش‌های اجباری» سندرم نقاب می‌گویند؟ تحقیقات نشان داده کسانی که مدام نقش‌های متضاد بازی می‌کنند (مثلاً در خانه مقتدر، در محل کار مطیع)، cortisol بیشتری ترشح می‌کنند. پس شاید «نبازی» خودش یک نقش است. چه طور می‌شود از بازی خارج شد؟

راهکار:

این جمله یادآور نظریه «نقش‌های اجتماعی» اروینگ گافمن است: ما در هر موقعیت نقشی متفاوت بازی می‌کنیم. سوال اینجاست که کدام نقش به «خود واقعی» نزدیک‌تر است؟ شاید بازی زندگی نه در انتخاب نقش، که در آگاهی از بازی بودنش باشد.

زندگی یک صحنه نمایش است؛ نقش خودت را انتخاب کن:

اروینگ گافمن در «نظریه نمایشی» می‌گوید هر روز در موقعیت‌های مختلف نقشی متفاوت بازی می‌کنیم – پشت صحنه و روی صحنه. جالب اینجاست که مغز ما حتی در لحظات «واقعی» هم الگوهای نمایشی را دنبال می‌کند. پس سؤال این است: آیا نقشی که الان بازی می‌کنی، واقعاً خودت هستی یا فقط فیلمنامه‌ای را تکرار می‌کنی؟

راهکار:

می‌توانی به این فکر کنی که در کدام صحنه‌های زندگی‌ات «نقش اصلی» را داری و در کدام‌ها فقط «بازیگر فرعی» هستی. تغییر نقش‌ها گاهی ساده‌تر از آن چیزی است که فکر می‌کنی.

زندگی یک فیلم و خودت کارگردان: