زندگی یک صحنه نمایش است؛ نقش خودت را انتخاب کن:
اروینگ گافمن در «نظریه نمایشی» میگوید هر روز در موقعیتهای مختلف نقشی متفاوت بازی میکنیم – پشت صحنه و روی صحنه. جالب اینجاست که مغز ما حتی در لحظات «واقعی» هم الگوهای نمایشی را دنبال میکند. پس سؤال این است: آیا نقشی که الان بازی میکنی، واقعاً خودت هستی یا فقط فیلمنامهای را تکرار میکنی؟
راهکار:
میتوانی به این فکر کنی که در کدام صحنههای زندگیات «نقش اصلی» را داری و در کدامها فقط «بازیگر فرعی» هستی. تغییر نقشها گاهی سادهتر از آن چیزی است که فکر میکنی.