نقاش دردهایمان: چرا هیچوقت دست از آزار نمیکشیم؟:
پدیده «تکرار اجباری» در روانکاوی: ذهن ناآگاهانه موقعیتهای دردناک را بازسازی میکند چون آن رنج آشناست و تغییر، اضطراب ناشناخته میآورد. انگار روی بوم زندگی، مدام همان طرح زخمی را میکشیم، نه از مهارت، که از ترس خالی شدن صفحه. برای تو، روبرو شدن با بوم خالیِ «رهایی» ترسناکتر است یا نقاشی تکراری درد؟
راهکار:
متن تو گویی به «تکرار اجباری» اشاره دارد: ما نه به خاطر بیاستعدادی در نقاشی رهایی، بلکه به خاطر ترس از بوم خالیِ پس از رها شدن، دست از رنج نمیکشیم. آن درد، هویتی آشناست؛ رهایش یعنی روبرو شدن با ناشناخته. شاید سوال اصلی این نیست چرا نقاش خوبی نشدیم، بلکه این است: آیا شهامت نگاه به بوم سفید را داریم؟