همه تقصیرها را گردن گرفتن و ناپدید شدن:
آیا میدانستی «اثر حافظهٔ کاذب» باعث میشود ما اتفاقات را طوری بازنویسی کنیم که خود را قربانی یا مقصر اصلی بدانیم؟ در روانشناسی به این «سوگیری پشیمانی» میگویند. وقتی آدمها شکست میخورند، ناخودآگاه نقش خود را پررنگتر میکنند تا جهان را قابل پیشبینی کنند. اما واقعیت این است که تو تنها عامل همه چیز نبودی. چه طور میتوانی بین مسئولیت واقعی و خودسرزنشی احمقانه تفاوت بگذاری؟
راهکار:
این حس آشناست: وقتی خودت را مقصر بدانی تا دنیا را قابل پیشبینیتر کنی. اما حقیقت این است که گاهی تقصیر واقعاً مال دیگران است. شاید یک قدم کوچک: بنویس چه چیزی واقعاً در کنترل تو بود و چه چیزی نبود. جدا کردن این دو میتواند بار سنگین نبودنت را سبک کند.