شعر عاشقانه: اگر رفتن هست نیا که دلتنگ نشوم:
در علوم اعصاب به این پدیده «غمانتظاری» (Anticipatory Grief) میگویند: مغز هنگام دیدار عزیز، اکسیتوسین و دوپامین آزاد میکند؛ اما چون تجربهی رفتن را دارد، آمیگدال همان لحظه دردِ جدایی را شبیهسازی میکند تا ضربهی آینده را کم کند. این یعنی بدنت دارد قبل از رفتن، سوگواری میکند و هزینهاش خنثی شدنِ لذتِ حضور است. سوال: آیا واقعاً رفتن بهای آمدن است یا آمدن، بهایِ رفتن؟
راهکار:
یک بازتعریف: دلتنگی نتیجهی دیدن نیست، بلکه مدرکِ اهمیتِ دیدن است؛ ترس از رفتن در همان لحظهی دیدار یعنی آن لحظه آنقدر ارزشمند بوده که ذهن نمیخواهد رهایش کند. پس اگر رفتن هست، آمدن هم هست؛ و همین رفتن است که معنا و حافظهی آمدن را میسازد.