ناامیدی درونی

دلنوشته‌ای درباره خاموش شدن شوق‌های درون:

آیا می‌دانی در مغز، مدار دوپامین وقتی یک آرزو بارها ناامید می‌شود، به‌تدریج غیرفعال می‌گردد؟ این پدیده به‌نام «انقراض شرطی‌شده» باعث می‌شود حتی یاد شوق قبلی هم محرک درد باشد، نه لذت. یعنی شوقی که خاموش می‌شود، فقط یک خاطره نیست، یک سیم‌کشی عصبی است که فرسوده شده.

راهکار:

این جمله‌ی کوتاه انگار تمام وزن یک خاطره را دارد. اگر بخواهی آن را گسترش بدهی، می‌توانی یک پاراگراف بنویسی از لحظه‌ای که یک شوق خاص در تو خاموش شد؛ مثل نگاه نکردن به پنجره‌ای که قبلاً هر روز باز می‌کردی. این بازنویسی می‌تواند برای خودت یا دیگران شفاف‌تر باشد.